บทที่ 36 ทางหนี… ไม่มี

ฉางซีเดินโซเซไปตามป่าเขา ร่างกายอ่อนแรงลงทุกขณะ เพราะไม่ได้กินอาหารมาหลายวัน เสื้อผ้าที่เคยสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนฝุ่นดิน เส้นผมยาวยุ่งเหยิงเกาะแก้มซีดเซียวของนาง ลมหายใจเริ่มหอบถี่ราวกับทุกก้าวที่ย่างออกไปต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่

นางเดินอยู่ในป่าลึกมาหลายวันโดยไร้จุดหมาย อาศัยเพียงสัญช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ